Sportam

Het moet geleden zijn van die keer dat Kevin 6 goals in 1 wedstrijd scoorde, dat we nog eens 8 doelpunten maakten in 1 match. Op papier leek het alleszins een makkelijke opdracht, maar dat viel aanvankelijk toch wat tegen. We startten stevig, en mede dankzij een hevige rugwind, drukten we Patron terug in het eigen strafschopgebied. Ten allen tijde probeerde Patron uit te voetballen, maar echt ver geraakten ze nooit. Al na enkele minuten was het prijs, toen Kurt zijn afstandsschot in de verste hoek zag verdwijnen. Iedereen maakte zich al op voor een doelpuntenfestijn, maar dan viel het stil.
De druk hield aan, en we kregen kans op kans en menig hoekschop, maar niemand slaagde erin te scoren. Tot Wesley aan de tweede paal een voorzet knap afwerkte. Nog voor de rust verdubbelde Wesley zijn doelpuntenaantal van de dag, zodat we met 3-0 gingen rusten.
Na de wissels van Kurt, Kris en Jens, en met de wind vol in het aangezicht, veranderde ons spel helemaal. We werden gedwongen om meer de combinatie te zoeken en beter uit te voetballen. Behalve enkele kleine prikjes, en alweer een knappe redding van een bij de pinken zijnde Johan, kon Patron nooit echt een vuist maken.
Vooraan speelden we de verdediging compleet op een hoopje, en kansen dienden zich aan. Tom scoorde twee keer, en ook Dieter pikte z’n goaltje mee. Wesley maakte z’n hattrick compleet en Tom wou niet onder doen. Met een heerlijke volley knalde hij de bal vlak naast de paal binnen. Het was amper bij te houden, want op dat ogenblik was zowat 1 aanval op 2 succesvol. Achteraf bleek dat Patron maar met 10 meer op het veld stond, maar dat doet niets af van onze prestatie in de tweede helft. Als het moet (met de wind), kan Sportam ook perfect uitgespeelde kansen op de mat toveren. Zelfs van achteren uit, waren we niet bevreesd om de bal rond te spelen. Zou al die training met de Sjoeters z’n vruchten beginnen af te werpen?

De eerste wedstrijd van het jaar, na een periode van inactiviteit van een week of vier, is altijd een groot vraagteken. Heeft iedereen de moed kunnen opbrengen om in tussentijd aan de conditie te werken, en hoeveel extra feest-kilo’s zeult iedereen (nog) mee? Om dan op Stinne te moeten gaan spelen, is allesbehalve evident.
De vrees was echter ongegrond. Vanaf het begin grepen we Stinne naar de keel met een strijdvaardigheid die we lang niet meer gezien hadden. Ondanks het hobbelige veld probeerden we steeds de combinatie te zoeken, en trokken we voluit ten aanval. Dat leverde al na enkele minuten een voorsprong op, toen Tom vanop zowat 20 meter uithaalde en zijn schot via de deklat en de keeper in doel zag verdwijnen. Toeval, zullen ze wel bij Stinne gedacht hebben, en geen probleem voorlopig (de heenwedstrijd waren wij ook op voorsprong gekomen).
Maar toen enkele minuten later Dieter de 0-2 binnentrapte, sloeg de twijfel toe in Stinne rangen, en begonnen ze op mekaar te zagen. Toen nog wat later Dieter ons op 0-3 zette, was het hek helemaal van de dam. Stinne haalde hun gekende truuken boven als daar zijn: het zich laten vallen in het strafschopgebied, handspel, geniepige fouten achter de rug van de scheidsrechter, intimidatie van die scheidsrechter, en de botte zeis. Gelukkig hadden we deze keer een scheidsrechter die zich niet liet vangen, tot groeiende frustratie bij de thuisploeg. Vooral ook omdat Johan enkele wereldsaves in huis had en zijn netten schoonhield. De redding met de voet op een schot vanop 2 meter was van een ongekende klasse. Aan de overkant zag Tom nog een uitstekend schot op de lijn gered, en zo bleef het 0-3 tot aan de rust.
Ook na de rust probeerde Stinne tevergeefs een doelpunt te maken. Toen hun gevaarlijkste speler dan ook nog terecht met een tweede keer geel van het veld gestuurd werd, zaten we op rozen. We stuurden geen extra mannetje vooruit, maar behielden achteraan de organisatie, en plooiden zelfs wat terug. Stinne kwam steeds meer opzetten, en wij lanceerden Dieter een paar keer op de counter. Rustig vingen we elke aanvalsgolf van Stinne op en Johan was niet te verslaan. Tom schoof nog bijna de 0-4 binnen, maar kreeg een fout tegen, en zo bleef het 0-3 tot het einde.
Een oververdiende revanche voor het verlies in de heenwedstrijd. Er werd met hart en ziel gestreden, en Stinne wist niet wat hen overkwam. Als we zo het hele seizoen hadden gespeeld, stonden wij, en niet Bleuken of Stinne bovenaan…

Wegens het slechte weer, is er een algemene afgelasting voor dit weekend.

Wij wensen iedereen een knallend 2012, met veel goals en zonder blessures. Voel u vrij om die 2 termen in hun ruimste betekenis in te vullen.
Behoudens afgelasting, kunnen we volgende zaterdag alweer aan de bak, thuis tegen Hulst.

Wegens het slechte weer, is er een algemene afgelasting voor dit weekend.

Teneinde een objectiever verslag te bekomen, achtte de redactie het wijs een aantal dagen van bezinning in te lassen alvorens tot het schrijven van het verslag over te gaan. We wisten op voorhand dat Stinne een zware klus zou worden, maar we konden niet weten dat ze met 12 op het veld zouden staan.
We begonnen goed georganiseerd en hielden het achteraan goed dicht. We probeerden goed te voetballen, maar moesten toch constateren dat Stinne daarin toch net wat sterker was. Toch kwamen ook zij niet echt tot kansen. Het was dan ook in een rommelige fase, en met veel geluk dat Stinne op voorsprong kwam.
We lieten het hier niet bij, en werden zelf ook gevaarlijker. Een inworp van Kurt zette Stinne volledig in de wind, en in één tijd zette Wesley de bordjes terug gelijk. We speelden erg goed en met 1-1 en veel goede moed gingen we de rust in, want we gaven achteraan weinig tot niks weg.
Maar toen kwam daar als een duivel uit een doosje extra hulp voor Stinne, met name de scheidsrechter. Als uitschieter het buitenspel dat hij floot voor Wesley, die een afgeweken bal liet buitenrollen tot hoekschop, zonder dat er iemand anders in de buurt was. Enkele minuten later gaf hij een penalty voor wat enkel aan de vallende ziekte kan toegeschreven worden. Plots toonde Stinne zich ook van zijn “beste” kant. Vals en kinderachtig, geniepig en achterbaks. De penalty werd omgezet en we keken alweer tegen een achterstand aan. De scheidsrechterlijke dwalingen werden Wim te veel, en na het zoveelste protest, toonde de scheidsrechter hem zijn tweede gele kaart.
We namen dan achteraan nog wat meer risico’s en werden zowaar nog gevaarlijk ook, maar we zetten de deur open voor tegenaanvallen, en zo werden we nog 3 keer afgestraft. Een te zware uitslag voor een hele sterke prestatie, vooral in de eerste helft.

Alweer een experimentele ploeg, met een aantal depanneurs. Bedankt mannen. Veel slechter dan zaterdag konden we niet starten. Al na 2 minuten leed balverlies achteraan tot een 0-1 achterstand. Daardoor waren we nu ook echt wakker, en kwamen we wat beter in de match. De technische superieuriteit van Krak was meteen duidelijk, maar we beten ons vast, en hielden goed stand. Uit onze schaarse aanvallen bleek ook dat Krak achteraan zeker “te pakken” was. Zo werd een knappe aanval door Tom vlekkeloos afgerond, maar de scheidsrechter had buitenspel gezien.
Vlak voor de rust, kon Johan op een listige terugspeelbal niet anders dan de bal met de handen wegboksen, waardoor de bezoekers een onrechtstreekse vrije trap kregen op zowat een meter van de doellijn. Die werd feilloos omgezet, en zo stond het dan toch 0-2 aan de rust.
Na de rust verloren we de controle over het middenveld en ook achteraan rammelde het. De scheidsrechter keerde zich ook nog eens tegen ons. Zo liet hij een buitenspel doelpunt gelden, en riepen de Krak spelers tot 2 maal toe allesbehalve hun naam toen ze scoorden. Maar genoeg excuses gezocht. Op basis van onze zeer zwakke tweede helft, was de uitslag terecht.
Veel tijd om te herpakken is er niet, want volgende week wacht Stinne Boys.

Met Sparta stond alweer een “zwakkere” ploeg uit de reeks op het menu. Dankzij een resem depanneurs, waarvoor onze oneindige dank, konden we toch 12 namen op het blad zetten. De hele opstelling werd grondig door mekaar gegooid, en voor Kris M was er zelfs enkel vooraan plaats.
We begonnen sterk, maar hadden -zoals de hele wedstrijd trouwens- last van het hobbelige veld en een overbodige zenuwachtigheid. Al vrij snel kwamen we ook op voorsprong, dankzij doorzetten van Kurt. Wat later stond Kris M aan het kanon, en stond de 2-0 al op het bord. De match leek dan in de richting van een doelpuntenfestijn te evolueren, want Sparta kwam nauwelijks in het spel voor. Al moet gezegd dat we zelf ook niet echt tot goed voetbal kwamen. Dat hield Kris C niet tegen om knap laag in de hoek binnen te trappen, maar de scheidsrechter vond om onbegrijpelijke reden dat “hop hop hop” roepen genoeg was om het doelpunt af te keuren. Zo bleef het 2-0 tot de rust.
Na een toch wat betere periode en wat beter voetbal vlak na de rust, werd Bart M onder de zoden gestopt in het strafschopgebied. Tom zette de strafschop feilloos om, de match leek gespeeld. Zeker toen Kurt er wat later 4-0 van maakte.
Sparta was zo futloos en zwak dat we er zelf onvermijdelijk nonchalanter van begonnen te spelen. We verdedigden te laks, en door een misverstand in de verdediging bij een hoekschop stond het plots 4-1. Plots werd Sparta wakker, net toen wij goed en wel ingedommeld waren. Na alweer te zwak verdedigen, maakte de sterspeler van Sparta er met een prachtige boogbal 4-2 van. Toen enkele minuten later de scheidsrechter ook nog eens een duit in het zakje deed door een schouder-aan-schouder duel, zonder enige fout, te bestraffen met een penalty, was het hek helemaal van de dam. De faalangst sloop in de ploeg en de laatste minuten was het nog bibberen, maar we gaven de winst niet meer uit handen.
Volgende week zullen we uit een ander vaatje moeten tappen tegen het sterke Krak Boys.

Dankzij de team spirit van Jan T, die ondanks een blessure toch kwam spelen, konden we dan toch nog met 11 spelers aantreden. Ondanks dat we met een verre van “typische” opstelling aantraden, namen we van in het begin het heft in handen. We probeerden de ruimte op de flanken te benutten en zochten de oplossing in de combinatie. Dat leverde ons enkele halve kansen op, een reeks hoekschoppen en een eenzame vrije trap.
Hulst rekende op de snelheid van hun aanvalstrio en probeerde op de counter ons eraf te lopen. We waren bij de les en Johan moest niet veel meer doen dan een paar keer de bal oprapen. We bleven met veel overgave proberen, maar scoren konden we niet.
Na de rust gingen we gewoon door, en toen viel de goal dan toch. Tom kruiste knap in de verste hoek en gaf de keeper het nakijken. Zowel Jan T, Tom als Dieter kwamen nog eens voor de keeper, maar zagen hun kans gered door de doelman of naast gaan.
Zowat een kwartier voor het einde, moest de heldhaftige Jan T dan toch opgeven, waardoor we onze krappe voorsprong met 10 moesten verdedigen. Dikke pluim ook voor Raf die, ondanks serieuze pijn aan de knie, niet van opgeven moest weten. We plooiden onvermijdelijk terug, en Hulst kwam meer en meer opzetten, met groeiend geloof in eigen kunnen. Johan schudde enkele knappe reddingen uit de mouwen, maar zag zich één keer geklopt toen de bal over hem op de deklat viel. Met een acrobatische kattesprong kon Jan V net voor de aanstormende Hulst spelers wegwerken. Het bleef bibberen tot het laatste fluitsignaal, maar we vochten als ploeg voor elke bal en wisten de voorsprong te behouden. Iedereen speelde vooral met veel inzet en een over-mijn-lijk mentaliteit, en dat leverde ons deze keer 3 punten op.

Met een gemiddelde lengte van ver boven 1,80m bracht Bleuken een stevige en potige ploeg aan de aftrap. Al van bij het eerste fluitsignaal namen ze het initiatief, en wij moesten ons beperken tot verdedigen en af en toe proberen een counter op te zetten. We gaven ons niet zomaar gewonnen, en gingen goed in duel. Echt gevaarlijk was Bleuken niet, en we hielden goed stand achteraan.
Bleuken had dan ook de hulp van de scheidsrechter nodig om op voorsprong te komen. Dat de doelpuntenmaker zo goed als op de doellijn stond, nog achter Johan en onze laatste verdediger, had hij blijkbaar niet gezien. Iedereen op en rond het veld had het nochtans goed genoeg gezien. Nuja, weinig tegen te beginnen, de kleur van de trui van de scheidsrechter was ook nagenoeg dezelfde als die van Bleuken. Buiten 2 knappe reddingen van Johan, kwamen we nooit echt meer in de problemen de eerste helft. Vooraan waren onze baltechnische voorspelers niet opgewassen tegen het brute geweld van de Bleuken achterlinie. Een vrije trap van Ronald werd door Wesley verdergekopt, en Tom kon er net zijn voet niet tegen zetten om af te werken. Maar veel verder kwamen we niet.
De tweede helft kwamen we wat beter voor de dag. Af en toe creëerden we wat combinaties, maar het bleef beperkt. Alweer een dubieuze actie van de scheidsrechter lag aan de basis van het tweede tegendoelpunt, al moet gezegd dat onze dekking ook niet perfect was.
Toen we wat later Jozef verloren met een knieblessure, was de organisatie helemaal zoek, en met veel geluk kon Bleuken nog een derde keer scoren. Johan had alweer een paar knappe reddingen uit de mouwen geschud, maar tegen dat schot vanop 2 meter kon hij niks beginnen. De wedstrijd kabbelde dan verder naar het einde.
Ja, Bleuken was op alle fronten beter, maar met wat meer geluk en iets minder tegenstand van de scheidsrechter had er misschien wel een punt ingezeten…